Kathedraal van Luxemburg

De kathedraal werd oorspronkelijk tussen 1613 en 1621 gebouwd als jezuïetenkerk door de architect Jean du Blocq. Het gebouw toont een overgang van bouwstijlen, waarbij laatgotische structuren worden gecombineerd met renaissance-, barok- en neogotische elementen. In de late 18e eeuw stond het bekend als de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Troost en werd later ingewijd als de Heilige Maria; in 1870 werd het officieel als kathedraal aangewezen. Belangrijke structurele uitbreidingen werden uitgevoerd in het midden van de 20e eeuw, specifiek tussen 1935 en 1938.

Het interieur herbergt het beeld van de 'Troosteres der Bedrukten', de beschermvrouwe van de stad, wat de plek tot een belangrijk Mariaheiligdom maakt. Artistieke kenmerken in het hele gebouw zijn onder meer gebeeldhouwd albast, ingewikkeld glas-in-lood en decoratieve bronzen poorten. De versiering omvat zowel historische sculpturen als moderne artistieke toevoegingen. De buitenkant wordt gekenmerkt door de drie torenspitsen, die prominente architecturale kenmerken van het bouwwerk zijn.

Een crypte onder de kathedraal dient als begraafplaats voor leden van de groothertogelijke familie en diverse bisschoppen. Onder de opmerkelijke figuren die hier begraven liggen, bevindt zich Jan de Blinde. De kathedraal is toegankelijk voor het publiek.