Huta Paprocka – kuźnica żelaza założona w 1703 przez panującego w majoracie pszczyńskim barona Baltazara Erdmanna Promnitza w pobliżu wsi Paprocany, działała do 1878 roku.
W 1775 książę pszczyński Fryderyk Erdmann z Anhaltu-Köthen rozbudował hutę i nazwał ją imieniem swego syna – Ludwika. W 1778 August Kiss został jej zarządcą. W 1835 inżynier John Baildon zmodernizował zakład. W 1856 zainstalowana została maszyna parowa. Huta została zamknięta w 1878.
Pozostałości po Hucie Paprockiej, tj. 3 budynki, które umiejscowione są nad Jeziorem Paprocańskim oraz rzeką Gostynką, były w administracji Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w Tychach. Teren był własnością Skarbu Państwa; ma powierzchnię 4562 m².
Wikipedia https://pl.wikipedia.org/wiki/Huta_Paprocka
Współrzędne 50°5'30.261" N 18°59'36.64" E
