Filipiny

Angielski jest językiem urzędowym i jest powszechnie używany oraz rozumiany niemal wszędzie, od Manili po odległe wyspy — znaki drogowe, menu i oficjalne dokumenty są zazwyczaj w języku angielskim. Filipiński, oparty na tagalog, jest językiem narodowym, a wielu Filipińczyków w domu posługuje się także językiem regionalnym, takim jak cebuano, ilokano czy hiligaynon. Znajomość kilku zwrotów po filipińsku jest mile widziana, ale rzadko konieczna, aby sobie poradzić.

Karty SIM prepaid sieci Globe lub Smart są tanie i można je kupić na lotniskach, w centrach handlowych oraz sklepach wielobranżowych. Rejestracja karty SIM wymaga ważnego dokumentu tożsamości, dlatego przy zakupie należy mieć ze sobą paszport. Obie sieci działają dobrze w miastach i większych miejscowościach, ale zasięg może zanikać na małych wyspach i w rejonach górskich — nie licz na stały sygnał podczas podróży po Palawanie czy Mindanao.

Woda z kranu nie nadaje się do picia w większości rejonów kraju; wybieraj wodę butelkowaną lub filtrowaną, która jest sprzedawana wszędzie. Apteki, takie jak Mercury Drug i Watsons, są powszechne w miastach i większych miejscowościach i mogą zaspokoić większość podstawowych potrzeb bez recepty. Denga występuje przez cały rok, a nasila się w porze deszczowej, dlatego stosuj środki odstraszające komary i osłaniaj ciało wieczorami. Przed podróżą skonsultuj się z poradnią medycyny podróży w sprawie rutynowych szczepień oraz tego, czy ochrona przed wirusowym zapaleniem wątroby typu A lub durem brzusznym jest uzasadniona w przypadku Twojego planu podróży.

Obywatele wielu krajów — w tym Stanów Zjednoczonych, Kanady, Unii Europejskiej, Wielkiej Brytanii i Australii — mogą wjechać bez wizy na okres do 30 dni z paszportem ważnym przez co najmniej sześć miesięcy oraz dowodem dalszej podróży. Dłuższe pobyty są możliwe dzięki przedłużeniu wizy, które można załatwić na miejscu w Biurze Imigracyjnym (Bureau of Immigration). Podróżni, którzy potrzebują wizy z wyprzedzeniem, zazwyczaj mogą złożyć wniosek w ambasadzie lub konsulacie Filipin przed wyjazdem.

Przepisy wizowe i wjazdowe często ulegają zmianom. Przed podróżą należy zweryfikować aktualne wymagania w oficjalnym urzędzie imigracyjnym lub w ambasadzie swojego kraju.

Filipińczycy słyną z serdeczności i gościnności, a przyjezdni są często zapraszani do rozmów, a nawet do domów. Odwiedzając kościoły, ubieraj się skromnie — zakrywaj ramiona i kolana. Zdejmij buty przed wejściem do czyjegoś domu, jeśli zostaniesz o to poproszony. Tracenie panowania nad sobą lub podnoszenie głosu w miejscach publicznych wprawia w zakłopotanie wszystkich obecnych, nawet podczas rzeczywistego sporu, dlatego zachowanie spokoju przynosi lepsze rezultaty. Targowanie się jest mile widziane na targowiskach oraz przy ustalaniu opłat za przejazd rikszą motorową (tricycle) lub łodzią, ale nie w centrach handlowych czy restauracjach z wywieszonymi cenami. Zapytaj o zgodę przed zrobieniem komuś zdjęcia, szczególnie w społecznościach rdzennych, takich jak wioski na tarasach ryżowych Ifugao, gdzie niewielka opłata za zdjęcia jest powszechna i mile widziana.

Dni wolne od pracy są częste, a wiele z nich przypada w okolicach świąt katolickich. Wielki Tydzień (Wielki Czwartek i Wielki Piątek) wiąże się z powszechnym zamknięciem banków, urzędów i wielu sklepów. Jest to także okres największego krajowego ruchu turystycznego, dlatego transport i noclegi są rezerwowane z dużym wyprzedzeniem. Centra handlowe stanowią główne miejsce spotkań i są otwarte siedem dni w tygodniu, zazwyczaj od przedpołudnia do późnego wieczora; mniejsze sklepy i targowiska mogą być z kolei zamknięte w niedziele.

• Samolotem: Loty krajowe to praktyczny sposób na pokonywanie dużych odległości między wyspami. Tanie linie lotnicze łączą Manilę z Cebu City, Davao City, Puerto Princesa i większością innych regionalnych węzłów komunikacyjnych, będąc często tańszymi i znacznie szybszymi niż prom.
• Promem i łodzią: Promy międzywyspowe łączą pobliskie grupy wysp, a małe łodzie z pływakami (bangka) obsługują krótkie rejsy między wyspami wokół takich miejsc jak El Nido i wyspa Coron.
• Autobusem: Autobusy dalekobieżne łączą miasta na tej samej wyspie, oferując przejazdy standardowe, klimatyzowane oraz nocne z miejscami do leżenia — przydatne na trasach takich jak z Manili do Baguio lub Vigan.
• W obrębie miast: Jeepneye i riksze motorowe (tricycles) to najtańszy sposób poruszania się po okolicy, docierający tam, gdzie nie kursują autobusy. Aplikacje do zamawiania przejazdów działają sprawnie w Manili, Cebu i innych dużych miastach, ale ich dostępność szybko spada w mniejszych miejscowościach.

Ryż stanowi podstawę niemal każdego filipińskiego posiłku, a śniadanie bywa równie wytrawne jak obiad — typowe danie silog łączy smażony ryż i jajko z peklowanym mięsem, takim jak tapa, tocino czy czosnkowa longganisa. Adobo, czyli mięso duszone w occie, sosie sojowym i czosnku, jest najbliższe miana potrawy narodowej, obok sinigang — kwaśnej zupy na bazie tamaryndowca, oraz lechon — całego pieczonego prosięcia tradycyjnie serwowanego podczas uroczystości. Każdy region ma swoje własne specjały, od pikantnego, przyrządzanego na bazie mleka kokosowego Bicol Express na południu Luzonu, po empanadas z Ilocos.

Jedzenie uliczne jest wszechobecne: grillowane szaszłyki, kulki rybne oraz kwek-kwek (panierowane i smażone w głębokim tłuszczu jajka przepiórcze) to popularne przekąski, a balut — zapłodnione jajo kacze gotowane i zjadane prosto ze skorupki — to słynny lokalny przysmak, którego warto spróbować, jeśli lubisz kulinarne wyzwania. Na deser podaje się halo-halo, które łączy warstwy kruszonego lodu, skondensowanego mleka oraz słodkich dodatków, takich jak ube i leche flan; prostszym, codziennym smakołykiem jest turon, czyli smażony sajgonka z bananem.

San Miguel to najpopularniejsze codzienne piwo, a świeża woda kokosowa i sok z kalamondynki to powszechne opcje bezalkoholowe. Tanie, sycące posiłki można znaleźć w lokalach typu karinderya lub turo-turo, gdzie wskazuje się palcem wybrane dania z wystawionych tac; centra handlowe oferują również duże strefy gastronomiczne ze specjałami z całego kraju.

Manila, stolica kraju, łączy kolonialną dzielnicę Intramuros z nowoczesnymi wieżowcami i dla większości podróżnych stanowi punkt wjazdu do kraju. Cebu na wyspach Visayas jest drugim co do wielkości węzłem komunikacyjnym kraju, położonym blisko tras rejsów po wyspach i miejsc obserwacji rekinów wielorybich na południu. Davao jest głównym ośrodkiem Mindanao i bramą do góry Apo, najwyższego szczytu kraju, podczas gdy Zamboanga i Iloilo to spokojniejsze miasta regionalne, w których warto się zatrzymać ze względu na ich architekturę kolonialną i kulinaria.

Jeśli chodzi o plaże i nurkowanie, najbardziej znana pozostaje Boracay, z kolei El Nido i wyspa Coron na Palawanie oferują spektakularne wapienne klify i laguny, Puerto Princesa jest bramą do podziemnej rzeki na Palawanie, a Siargao przyciąga surferów na wschodnie wybrzeże kraju. Bohol, do którego dociera się przez Tagbilaran, słynie z Czekoladowych Wzgórz.

Miłośnicy historii i gór kierują się na północ: w Vigan zachował się kompletny hiszpański krajobraz kolonialny, Banaue stanowi bazę wypadową do wielowiekowych tarasów ryżowych w górach Kordyliery, a Baguio oferuje chłodne, górskie wytchnienie od tropikalnego upału. Legazpi w regionie Bicol leży w zasięgu wzroku niemal idealnego stożka wulkanu Mayon.