Włochy

Językiem urzędowym jest włoski. Angielski jest powszechny w Rzymie, Florencji, Wenecji oraz w obszarach turystycznych Mediolanu, jednak znacznie rzadziej można na nim polegać w mniejszych miastach i regionach wiejskich. Regionalne dialekty pozostają silne w codziennej mowie, chociaż standardowy język włoski jest zrozumiały wszędzie.

Zakup karty SIM typu prepaid wymaga, zgodnie z prawem, okazania paszportu u każdego operatora. Zasięg jest dobry w miastach i wzdłuż głównych tras, z pewnymi lukami w obszarach górskich i na mniejszych wyspach.

Woda z kranu nadaje się do picia w miastach i większości kraju, choć w niektórych obszarach wiejskich lub górzystych infrastruktura bywa mniej stabilna i tam lepszym wyborem może być woda butelkowana; należy zawsze unikać publicznych fontann oznaczonych napisem „acqua non potabile” (woda niezdatna do picia). Apteki (farmacia), oznaczone zielonym krzyżem, są powszechne i mogą doradzić w przypadku drobnych dolegliwości; w większości rejonów dyżurna apteka pozostaje otwarta w nocy oraz w niedziele. Karta EKUZ obywateli UE/EOG obejmuje wzajemną opiekę zdrowotną; pozostali odwiedzający powinni posiadać ubezpieczenie podróżne.

Włochy są częścią strefy Schengen. Obywatele UE, Wielkiej Brytanii, USA, Kanady, Australii i wielu innych krajów mogą wjeżdżać bez wizy na pobyt do 90 dni w dowolnym okresie 180 dni w celach turystycznych lub biznesowych. Podróżni z krajów nieobjętych ruchem bezwizowym muszą wcześniej uzyskać wizę Schengen.

Wymogi wizowe i wjazdowe zmieniają się często — w tym planowane zezwolenie na podróż ETIAS dla osób zwolnionych z obowiązku wizowego, które było wielokrotnie opóźniane. Przed podróżą należy sprawdzić aktualne wymogi w oficjalnym urzędzie imigracyjnym lub ambasadzie swojego kraju.

Podczas wizyt w kościołach ubieraj się skromnie — zarówno mężczyźni, jak i kobiety powinni mieć zakryte ramiona i kolana; niektóre miejsca, w tym Bazylika św. Piotra, rygorystycznie przestrzegają tych zasad i odmawiają wstępu osobom z odkrytymi ramionami lub w szortach. Zamawianie cappuccino po posiłku, zwłaszcza po kolacji, jest przez miejscowych postrzegane jako nietypowe, gdyż zazwyczaj piją je tylko rano; standardowym wyborem po posiłku jest espresso.

Wchodząc do sklepów, witaj się ze sprzedawcami słowami „buongiorno” lub „buonasera” i nastaw się na wolniejsze tempo w małych miasteczkach, zwłaszcza podczas wczesnopopołudniowej przerwy, kiedy niektóre sklepy są zamknięte.

Ferragosto (15 sierpnia) to największe letnie święto w kraju, a znaczna część Włoch — zwłaszcza małe firmy poza centrami turystycznymi — zamyka się na część lub całość sierpnia, ponieważ właściciele udają się na własne wakacje. Wiele sklepów w mniejszych miasteczkach zamyka się również na kilka godzin w okolicach południa.

Większość sklepów poza obszarami turystycznymi i dużymi miastami jest zamknięta w niedziele.

• Pociągiem: szybkie połączenia (pociągi Frecce przewoźnika Trenitalia oraz prywatnego operatora Italo) szybko łączą największe miasta — podróż z Rzymu do Florencji trwa około półtorej godziny, a z Rzymu do Mediolanu około trzech. Pociągi regionalne, wolniejsze, ale znacznie tańsze, docierają do mniejszych miejscowości.
• Samolotem: loty krajowe mają sens na dłuższych trasach z północy na południe, takich jak Mediolan – Palermo, gdzie podróż pociągiem zajmuje większą część dnia.
• Autobusem: autokary międzymiastowe docierają do miast, które nie mają dobrego połączenia kolejowego, zwłaszcza na południu i w regionach górzystych.

Wenecja nie posiada ruchu samochodowego w historycznym centrum; poruszanie się po nim oznacza piesze wędrówki lub korzystanie z tramwajów wodnych (vaporetto) pływających wzdłuż kanałów.

Pełny tradycyjny posiłek składa się z kilku dań: antipasto (przystawka), primo (makaron, ryż lub zupa), secondo (mięso lub ryba) z dodatkiem oraz dolce (deser) — choć zamawianie tylko jednego lub dwóch dań poza specjalnymi okazjami jest całkowicie normalne. Kuchnia regionalna znacznie się różni: na północy dominują sycące dania na bazie masła i śmietany, w centrum i na południu królują potrawy z pomidorami i oliwą z oliwek, a wzdłuż wybrzeży podstawą są owoce morza.

Kultura picia kawy ma swoje własne zasady — espresso pije się na stojąco przy barze, często w ciągu kilku minut, co jest zauważalnie tańsze niż siedzenie przy stoliku. Aperitivo, wczesnowieczorny drink serwowany często z lekkimi przekąskami, to codzienny rytuał w wielu miastach przed kolacją, która sama w sobie zazwyczaj zaczyna się później niż w większości krajów Europy.

Rzym to naturalny punkt startowy większości wizyt, gdzie starożytne ruiny, sztuka renesansu i muzea Watykanu znajdują się w odległości krótkiego spaceru od siebie. Florencja gromadzi ogromną ilość renesansowej sztuki i architektury w zwartym, przyjaznym dla pieszych centrum i stanowi bramę do toskańskich miasteczek na wzgórzach oraz winnic.

Wenecja, zbudowana na lagunie i poprzecinana kanałami, ma układ odmienny od innych głównych miast Włoch; najlepiej zwiedzać ją powoli, z dala od zatłoczonej trasy między dworcem kolejowym a Placem św. Marka. Mediolan łączy ważną scenę mody i designu z „Ostatnią Wieczerzą” Leonarda da Vinci oraz gotycką katedrą w samym centrum, podczas gdy Neapol charakteryzuje się gęstszym, bardziej ulicznym tempem życia, dużym ruchem i gwarnymi targami, będąc jednocześnie bramą do Pompejów i Wybrzeża Amalfi.